Zweig Stefan (1881-1942), austriacki pisarz, poeta, eseista. W czasie I wojny światowej przebywał w Szwajcarii. W 1938 opuścił kraj, udał się na emigrację. Początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii i USA, a w 1940 przeniósł się do Brazylii, gdzie wraz z żoną popełnił samobójstwo na wiadomość o zwycięstwach III Rzeszy, załamany upadkiem swojej głęboko humanistycznej wizji świata.

Debiutował w 1901 tomikiem wierszy Silberne Saiten, ale sławę zdobył w latach 20. dzięki wnikliwym opowiadaniom, nowelom, które powstały z inspiracji psychoanalizą i impresjonizmem: zbiory Amok (1922), Verwirrung der Gefühle (1927), Kleine Chronik (1929). Ze wszystkich opowiadań najbardziej znane są dwie nowelki 24 godziny z życia kobiety i Nowela szachowa (1941). Wydana w 1938 powieść Niecierpliwość serca przedstawiała historię ułomnej dziewczyny, która nieszczęśliwie pokochała ck porucznika kawalerii.

Szczególną popularnością cieszyły się zbeletryzowane biografie pióra Zweiga: Ro-main Rolland (1921), Joseph Fouché (1929), Maria Antonina (1932), Maria Stuart (1935), Triumph und Tragik des Erasmus von Rotterdam (1935), Magellan (1938), Balzac (1946). Ponadto autor licznych esejów, historycznej miniatury Gwiazdy ludzkości (1927), autobiografii Świat wczorajszy (1942), tłumaczeń z literatury francuskiej (Ch. Baudelaire, R. Rolland, H. Barbusse) i rosyjskiej (F. Dostojewski, L. Tołstoj).