Michał Rusinek (ur. 29 września 1904 w Krakowie, zm. 6 stycznia 2001 w Warszawie) – pisarz, działacz kultury, dramaturg, poeta.

W latach 1931-1932 był redaktorem Gazety Literackiej, czasopisma wychodzącego w Krakowie. Od 1933 r. pełnił też funkcję dyrektora biura Polskiej Akademii Literatury. W okresie przedwojennym najpierw reprezentował nurt futurystyki, później stał się naturalistą. W czasie wojny brał udział w powstaniu warszawskim. Po powstaniu był więźniem obozów koncentracyjnych Mauthausen, Ebensee i Melk. Po wojnie działał w Związku Literatów Polskich (1947-1972 jako sekretarz generalny) i Stowarzyszeniu Autorów ZAiKS. Od 1980 r. pełnił funkcję prezesa Centrum Polskiego Stowarzyszenia Kultury Europejskiej.

Był także długoletnim sekretarzem generalnym PEN Clubu, członkiem honorowym Brazylijskiej Akademii Literatury, oraz wiceprezesem Międzynarodowej Federacji SEC w Wenecji. W 1992 r. za wybitne zasługi dla kultury polskiej w twórczości literackiej został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Jego ksiazki tłumaczone były na wiele języków.