Urszula Kozioł urodziła się w 1931 roku na wsi pod Biłgorajem, na Lubelszczyźnie, w rodzinie nauczycielskiej. Od powojnia związana z Wrocławiem, gdzie skończyła polonistykę, mieszka i pisze. Poetka, prozaiczka, felietonistka, redaktorka wrocławskiej "Odry", współpracowniczka teatru "Kalambur", uhonorowana licznymi nagrodami: im. S. Piętaka, Fundacji im. Kościelskich, miasta Wrocławia i Ministra Kultury i Sztuki.

Namiętna podróżniczka, która przemierzyła Europę i Amerykę, pozostawiając w poezji ślad swoich wędrówek. Wiersze Urszuli Kozioł wyróżnia szeroki gest poetycki, potrzeba odwoływania się do całego bogactwa przyrody i ogromnych, nieraz bardzo egzotycznych zasobów kultury.

Tłem dla jej krajobrazów będą zawsze ogrody Edenu lub Wersalu; tłem dla zakochanych - prowansalska liryka miłosna, opowieść o Tristanie i Izoldzie, historia Otella lub Penelopy. Zderzenie mitu i codzienności jest także zadaniem dla języka. Jak - nie tracąc z pola widzenia konkretu - skierować uwagę ku temu, co trwałe, nieskończone? Urszuli Kozioł ta sztuka się udaje. W jej wierszach jest zapach siana i smak wieczności.