Canetti urodził się w rodzinie żydów sefardyjskich, po śmierci ojca w 1912 zamieszkali w Wiedniu. W latach 1916-1924 wraz z matką mieszkał w Zurychu i Frankfurcie. Do Wiednia wrócił w 1924 i podjął studia chemiczne na wiedeńskim uniwersytecie, które ukończył w 1929. Po Anschlussie Austrii w 1938 Canetti wyemigrował do Wielkiej Brytanii. W 1932 zadebiutował sztuką Hochzeit, a w 1935 napisał znakomitą powieść Auto da fé (w oryginale Die Blendung). Esej Masse und Macht (Masa i władza) z 1960 rozpoczyna nowy okres w twórczości Canettiego. Pisarz porzuca prozę fabularyzowaną. Najważniejsze dzieła tego okresu to autobiograficzna trylogia: Ocalony język, Pochodnia w uchu i Gra oczu. W 1981 został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.