Bogusławski Wojciech (1757–1829), polski aktor, reżyser, zwany „ojcem polskiego teatru”. Debiutował 1778 w Warszawie – jako aktor w komedii Fałszywe niewierności N.Th. Berthgo, jako autor adaptacji francuskiej komedii Amant, autor i sługa oraz jako śpiewak operowy w Nędzy uszczęśliwionej M. Kamieńskiego. Trzykrotnie był dyrektorem Teatru Narodowego (1783–1785, 1790–1794 i 1799–1814). Organizował występy teatru poza Warszawą.

Jego sztuka Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale, której prapremiera odbyła się w 1794, należy do kanonu klasyki narodowej, a inne sztuki, jak Henryk VI na łowach, Spazmy modne utrzymują się do dziś w repertuarze polskich teatrów. Napisał pamiętnik Dzieje Teatru Narodowego (wydanie 1820 i 1821).