Saul Bellow (ur. 10 czerwca 1915 w Lachine w Quebecu, jako Salomon Bellows, zm. 5 kwietnia 2005 w Brookline, Massachusetts) – pisarz amerykański, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1976.

Podczas II wojny światowej Bellow służył w piechocie morskiej. W 1944 zadebiutował powieścią psychologiczną Stan zawieszenia, przedstawiającą duchowe wzloty i upadki mężczyzny czekającego na powołanie do wojska. Utwór ten, napisany w formie dziennika, został nazwany przez amerykańskiego krytyka Edmunda Wilsona jednym z najprawdziwszych świadectw nastrojów całego pokolenia, dorastającego w czasie Wielkiego Kryzysu i wojny światowej. W latach 1946-48 Bellow wykładał na uniwersytecie stanowym Minnesoty. W tym czasie wydał też powieść pt. Ofiara.

Trzykrotnie nagrodzono go National Book Award: za Przypadki Augiego Marcha, Herzoga oraz Planetę pana Sammlera, a w 1975 roku otrzymał Nagrodę Pulitzera za powieść Dar Humboldta. W 1976 Szkocka Rada Sztuk Pięknych mianowała go honorowym członkiem Towarzystwa Neila Gunna i w tym samym roku przyznano mu Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za humanistyczne zrozumienie i subtelną analizę współczesnej kultury zawarte w jego twórczości. W 1984 prezydent Mitterrand nadał mu Komandorię Legii Honorowej, a w 1990 roku został odznaczony medalem National Book Foundation za wybitny wkład do literatury amerykańskiej.